Visit to and Presentation in Shanghai, China

Earlier this year I received an invitation to attend a symposium organized by the Friedrich Ebert Stifting in Shanghai and the Shanghai Administration Institute. To be honest, receiving many invitations and reading this email only superficially, I first thought it was spam email. Luckily I did not yet delete it and a few days later I reread the email and  determining was a very interesting symposium in a very interesting setting. So I decided to accept the invitation, organized the visa for China, I took the plane to Shanghai, spent a few days sensing the city’s spirit and doing some site seeing and enjoying the food and people. Then on Monday I met my fellow presenters from Europe for dinner. For a complete list of presenters in the symposium click here. We had a very nice dinner Chinese style. I must say that after having worked some time in South Korea, I really got hooked on Asian food, whether it’s Korean, Japanese, or Chinese or Thai, when prepared well, it’s all delicious, even though some of it is an acquired taste.

Then on Tuesday morning, after having taken the group photo, the symposium titled “Transforming societies – transforming political parties” started. The program was a mix of Western scholars as well as scholars from China talking about  online political communication, political science and politics. The entire program will be available shortly from the website of the Friedrich Ebert Stifting.

There was a mix of political communication presentations and political science presentations. Those on political communication were provided by Rachel Gibson from Machester University in the UK and myself. Rachel Gibson talked about her project at Manchester University, and was titled “Social and Technological Trends and their Effects on Parties in the Western World”. One of here main studies was published in the New Media and Society special issue on “The state of online campaigning in politics”, titled “Party organizational change and ICTs: The growth of a virtual grassroots?” . I was the second international speaker, talking about “New Media – New Engaging Politcs? Personalization and Mediatization in Politics” It was based on published and and onging research . First I talked about changing ways of conducting elections campaigns which is based on Norris’  and Gibson and Römmele’s work . I then presented some results of prior published on the personalization in European Parliaments Elections that took place in 2009 (Hermans & Vergeer, 2013). I finished my presentation with some preliminary findings of a comparison of Twitter political Twitter networks in five countries (Japan, South Korea, the Netherlands, the UK and Canada). I am not going to write about that too much right now, because – as said – this project is still in progress.

Having worked and stayed somewhat longer periods in Asia but never in China, I decided to book a couple of days extra. Staying at a hotel in the French Concession, it was very easy to walk the streets leading either to Nanjing Road West or to Huaihai Road. From there it’s easy to take the very efficient and cheap subway system to travel across this vast city. In part I behaved like a true tourist sightseeing the main attractions. However I also like the parks where regular people like to go. I particularly liked Lu Xun Park and the Duolun neighborhood where Chinese writers lived.
After acting the tourist and relaxing in the hotel room watching some TV I noticed that on Chinese TV, the audition programs are very popular: every evening there is a “Chinese Idol” broadcast or a “So You Think You Can Dance” program. These programs strictly follow the formats as imposed by the producers. They also have HBO Asia, at least in the hotel, which I didn’t know existed. There are of course also many Chinese movie channels with historical movies and martial arts. Of course these are the channels available at my hotel. The regular channel package for people is sure to differ from this.

Of course, another thing I noticed, although I was already aware of Google’s disputes with China’s government, is that Google services did not work in Shanghai. Gmail and Google Maps on my Android phone did not work out of the box. A small workaround, using a VPN, solved this issue. Interestingly, Google Maps information on restaurants and traffic information was up-to-date and realtime, suggesting that many more people use Google. Otherwise, Google information should be outdated quite quickly, particularly the information on traffic congestion.

On that topic, it’s a bit of a shame to find yourself in Shanghai and encounter similar TV programs, the same coffee shops (e.g. Starbucks) and the same clothing shops (e.g. H&M and UNIQLO). That’s not why I travel the world. I want to be surprised and learn and taste new things. At the same time anime, manga and cosplay are enjoying increased popularity in the west as well. Whether this will balance out, meaning that specific cultural elements wil remain is unclear.

It’s almost as if it’s not the governments anymore that run the countries, but it’s the multinational companies like Ikea, H&M, UNIQLO, Starbucks, McDonalds, Burger King etc. Besides their increasing economic power, it leads to an increasing homogenization of culture. It really takes away the fun of traveling, of being surprised by the culture and the local customs. Still, this mainly applies to the city centers of large cities. When you venture in to neighborhoods some five or more subway stations away from the tourist center, you’ll be surprised how little English they understand, and see that the chance of encountering a Starbucks rapidly decrease.

But let’s be clear, do not be bothered by this when considering going to Shanghai. Go, you´ll enjoy it. There’s enough new things to experience. The only thing is you have to put somewhat more effort into it. That’s easy enough if you’re willing to take a 11 hour flight from Europe to get there in the first place. For me it was definitely worthwhile. Then, on Saturday evening Shanghai time – after a hellish taxi ride due to a very sleepy taxi driver – I flew back to the Netherlands and arrived at my home doorstep at 7:30AM local time.

A great thank you goes to Catherina Schläger, Judith Christ, Florian Sladky and Yan Yu representing the Friedrich Ebert Stifting in Shanghai for organizing this symposium in collaboration with the Shanghai Administration Institute.

New study on journalists’ social capital on Twitter, published in Social Science Computer Review

Early July 2014 my study on journalists’ Twitter networks was published in Social Science Computer Review. Below is the abstract of the study.

Peers and Sources as Social Capital in the Production of News
Online Social Networks as Communities of Journalists

In a very short time span, Twitter has become a major force in modern societies and also in the production of news by journalists. How journalists use Twitter is studied extensively, particularly on a small scale (i.e., qualitative research, specific events, mostly descriptive). However, studies on how Twitter has impacted journalism as a whole are relatively scarce. This study focuses on the adoption of Twitter and its emerging community network structure in the Netherlands. Using the social network data of 2,152 journalists as retrieved from Twitter, analysis shows that the social network among journalists is well connected. The journalists who are extremely popular are also able to influence the flow of information through the network more than others (cf. gatekeeper role). Still, even though gatekeeping positions in the network are present due to the absence of specific relations, and the network consists of eight tightly knit network communities, the entire network is very well connected. The adoption of Twitter as a microblogging and networking service over time indicated that adoption increased particularly in early 2009. The possible consequences of these tightly knit communities for the production of news are discussed in terms of pack journalism, echo chambers, and information cascades.

Studie over journalistieke Twitter netwerken gepubliceerd in Social Science Computer Review

(An English abstract can be found here)

Twitter is voor velen een belangrijke bron voor informatie. Of het nu gaat over de nieuw gekochte jurk door een vriendin, een getweete selfie in het stemhokje of het laatste nieuws over een politieke rel, Twitter is bij uitstek een platform dat de verspreiding van dit type uitingen faciliteert. Ook journalisten gebruiken Twitter veelvuldig, niet alleen om berichten te verspreiden maar ook om op het spoor gebracht te worden van bronnen, of zich te oriënteren op waar collega’s mee bezig zijn.

Motieven voor het gebruik van Twitter

Onderzoek van een aantal jaren terug onder naar Nederlandse journalisten in 2010 door Hermans Vergeer en Pleiter (2011) toonde al aan dat Twitter niet te negeren functies heeft in het dagelijkse journalistieke werk. Vooral dat veel journalisten Twitter gebruiken om ook op de hoogte te blijven van waar collega’s mee bezig zijn en om hun netwerk te vergroten valt op (zie tabel).


Ondanks de wetenschappelijke belangstelling voor Twitter in de journalistiek zijn er tot op heden weinig studies naar de journalistieke netwerken uitgevoerd. Peter Verweij’s bijdrage aan De Nieuwe Reporter is één van de weinigen (zie ook zijn studie in Journalism Practice). In mijn studie, recentelijk gepubliceerd in Social Science Computer Review, wordt het volggedrag van 2152 journalisten geanalyseerd om inzicht te krijgen in de structuur van deze online sociale netwerken door middel van sociale netwerkanalyse.

Netwerkstructuren: Journalistieke gemeenschappen op Twitter

Omdat sociale netwerken snel in complexiteit kunnen toenemen en daarmee onoverzichtelijk worden overzien wij vaak niet welke structuren zich verbergen in deze netwerken. Door met behulp van algoritmen naar sterk onderling verbonden verzamelingen van journalisten te zoeken kunnen deze structuren (i.c. communities) zichtbaar worden gemaakt. Deze procedure toegepast op het volggedrag op Twitter door journalisten kunnen negen communities worden onderscheiden, drie nationale en zes regionale journalistieke gemeenschappen (zie tabel).

communitiesOp zich zijn deze communities niet erg verrassend, maar het zijn wel indicaties van algemene netwerkfenomenen: “homophily” en “propinquity”. “Network homophily” wil zeggen dat mensen (i.c. journalisten) elkaar op basis van gelijkenis opzoeken, onderlinge relaties opzetten. “Homophily” wordt kernachtig samengevat door gezegden als “soort zoekt soort” of “birds of a feather flock together”. Het andere fenomeen – “propinquity” – verwijst vooral naar de geografische cq nabijheidsdimensie van “homophily”: attractie door de nabijheid tot elkaar. Dit zien we vooral terug in de regionale dimensie, maar ook dat journalisten vooral elkaars directe collega’s binnen de eigen nieuwsorganisatie volgen op Twitter.
Zoals gezegd, deze communities zijn niet verrassend vanuit een menselijk perspectief. Vanuit een professioneel perspectief zou misschien verwacht kunnen worden dat journalisten zich breed oriënteren op bronnen, niet slechts op de lokale gemeenschap. Deze resultaten laten vooral nog zien dat het moeilijk is je te onttrekken aan deze hechte gemeenschappen die vooral regionaal en organisationeel georganiseerd zijn, ook als professional.

“The rich get richer”, of toch niet: de “power-law” in journalistieke netwerken?

Een ander fenomeen dat de laatste jaren in de belangstelling staat is de “power-law” verdeling van de indegree (het aantal volgers), ook wel bekend als de “the rich get richer”: websites (of andersoortige nodes) die populair zijn om naar te linken krijgen later onevenredig meer links dan minder populaire websites (zie Barabási & Albert, 1999). Google, Facebook zien hier ultieme voorbeelden van. Ik vroeg mij af of dit fenomeen zich ook voordoet onder journalisten: worden populaire journalisten onevenredig veel meer gevolgd dan minder populaire journalisten. Dat bleek echter niet het geval: journalisten laten zich blijkbaar niet zomaar leiden door wat anderen op Twitter als aanbevelenswaardig vinden om te volgen. Er zijn natuurlijk wel journalisten die “buitensporig” populair zijn onder journalisten. Zo zijn Bert Wagendorp (Volkskrant), Eelco Bosch van Rosenthal (NOS), Sylvia Witteman (Volkskrant), Rob Wijnberg (NRC.Next), Erik Mouthaan (RTL), Sascha de Boer (NOS), Jos Heymans (RTL), en Philip Remarque (Volkskrant) extreem in trek onder Twitterende journalisten.

Structuren van Twitternetwerken en de gevolgen voor informatieverspreiding

Het netwerk van deze groep journalisten zeer goed onderling verbonden. In potentie kan informatie direct of indirect 89,2% van de journalisten bereiken. Of dat daadwerkelijk gebeurt is vooralsnog de vraag, zeker als rekening wordt gehouden met de sterk onderling verbonden journalistieke gemeenschappen. Binnen deze gemeenschappen zal informatie snel worden gedeeld. Er kleeft mogelijk ook een minder positieve kant aan deze snelle informatiedeling. Zo kan door de sterke onderlinge verbondenheid, in combinatie met de snelheid van Twitter, een voedingsbodem worden gelegd voor het ontstaan van hypes alsook het creëren van zgn “echo chambers” waar iedereen elkaar napraat (of beter: retweet). Het risico is dat alternatieve, conflicterende of nuancerende informatie moeilijker de kans krijgt onder de aandacht van journalisten te komen. Dit zal niet dagelijks aan de orde zijn, maar er zijn situaties denkbaar – zoals die waar tijdsdruk bestaat – waar dat wel het geval kan zijn. Gelukkig is Twitter niet de enige nieuwsbron die journalisten gebruiken.

De engelstalige studie is te vinden op de site van Social Science Computer Review.